Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Μελίγκρα

Προφανώς η λέξη προέρχεται από τη λέξη μέλι, δηλαδή αυτό που δημιουργεί μέλι. Και πράγματι τα φυτά που έχουν προσβληθεί από αυτό το έντομο (αν πρόκειται για έντομο) έχουν στα φύλα και στον κορμό τους μελιτώματα. 
Το συγκεκριμένο φυτό είναι Τσιτόνια και η ανθοφορία του έχει περάσει. Συνεχίζει όμως να ωφελεί τις μέλισσες με τα μελιτώματα που προέρχονται από τις εκκρίσεις της μελίγκρας. Παρατήρησα ότι ελάχιστες μέλισσες επισκέπτονταν τα φύλα του φυτού, ίσως γιατί αυτή την εποχή υπάρχει στην περιοχή κάποια άλλη πηγή τροφής,  που την προτιμούν περισσότερο.

Προσέξτε επάνω στο πράσινο φύλο ένα ενήλικο άτομο. Έχει τριπλάσιο+  μέγεθος από τα άλλα.

Η αποικία έχει επεκταθεί και στον κορμό.

Επάνω στα φύλα φαίνονται πτερωτά άτομα. Ίσως είναι τα αρσενικά (αν κρίνω από τα μυρμήγκια)

Εδώ τα πτερωτά φαίνονται καλύτερα.
Δύο ενήλικα άτομα, τό ένα μόνον είναι πτερωτό.
Ένα άλλο έντομο (μάλλον κάποιο είδος μύγας) επισκέπτεται τα μελιτώματα.

Τα μελιτώματα (μελούρα) φαίνονται καθαρά επάνω στα φύλα.

Προσέξτε μεταξύ των ποδιών του εντόμου, φαίνεται η προβοσκίδα που γλύφει το φύλο.
Η αποικία εξαπλώνεται και στα άλλα φυτά του κήπου. Εδώ σε ένα μπουμπούκι τριανταφυλλιάς.
Προσέξτε ότι η μελίγκρα που τρέφεται στην τριανταφυλλιά έχει κοκκινωπό χρώμα,
ενώ η μελίγκρα της τσιτόνιας είναι πράσινο χρώμα.
Στο διαδίκτυο βρήκα μαύρη μελίγκρα. Ίσως χρωματίζεται ανάλογα με την τροφή της.


Τα φυτά είναι καταδικασμένα να πεθάνουν αν ο ιδιοκτήτης τους δεν καταπολεμήσει τη μελίγκρα. αν η καταπολέμηση της μελίγκρας (ψεκασμός) γίνει τις ώρες που πετούν τα επικονιαστικά έντομα, θα παρατηρήσουμε θνησιμότητα στις μέλισσές μας.
Τον Αύγουστο του 2013 έχασα 50 μελίσσια στην Αττική, από τους ψεκασμούς για τη μελίγκρα στις φιστικιές.

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Ο εργάτης του παύκου Marchalina Hellenica.


Βρέθηκα σήμερα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών (Γ. Γεννηματάς) για να επισκεφτώ συγγενικό μου άτομο που νοσηλευόταν.  Το προαύλιο είχε αρκετά μεγάλα πεύκα, και εμείς οι μελισσοκόμοι πάντα κοιτάζουμε τα πεύκα περίεργα, με άλλη ματιά. Οι κορμοί ήταν καθαροί από Marchalina Hellenica αλλά πιο ψηλά, εκεί που αρχίζουν τα κλαδιά υπήρχε αρκετή βαμβακάδα.  Η έκπληξη με περίμενε όμως στο … κυλικείο. 


Μέσα στο κυλικείο υπήρχαν τρία πεύκα τα οποία παραδόξως δεν κόπηκαν, αλλά ο κατασκευαστής προνόησε να συνυπάρξουν με το κτίριο. (Αρχίσαμε οι Έλληνες να σεβόμαστε τα δένδρα, ή μήπως ο πολιτικός μηχανικός ήταν αλλοδαπός; )

Οι κορμοί των δύο πεύκων ήταν σχεδόν καθαροί/πλυμένοι, αλλά το τρίτο ήταν  "άρρωστο" (κατά την άποψη κάποιων) και γεμάτο από ένα κολλώδες πράγμα. Ελπίζω να μην είναι κολλητικό και στους ανθρώπους … :P


Υποθέτω ότι οι ταινίες είχαν τοποθετηθεί για να συλλάβουν το έντομο. 
Ήταν κι αυτέ γεμάτες μελιτώματα

Παντού γεμάτο "αρρώστια"  ...
Τα μελιτώματα τρέχουν ...  έχουν κατέβει ακόμα και στο βαμμένο με ασβέστη μέρος του κορμού


Κάποιος έβαλε μερικά κομμάτια χαρτιού κουζίνας επάνω. Δεν κατάλαβα το λόγο.
Ο ...  "ένοχος"- η αυτού μεγαλειότης  Marchalina Hellenica (Μαρχαλίνα η Ελληνική)
Ο "ένοχος" και δίπλα φαίνονται τα κακουργήματά του,  δηλαδή τα μελιτώματα
που θα συλλεχθούν από τις μέλισσες και θα δημιουργήσουν
το παγκοσμίως γνωστό πευκόμελο.
Ο Εργάτης του πεύκου είχε κυριολεκτικά τυλίξει το δένδρο με μελιτώματα. Αν λάβει κανείς υπόψιν του ότι το κυλικείο είχε αρκετή ζέστη 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, ο εργάτης έδινε μελιτώματα μέσα στο χειμώνα ακόμα και αν ο καιρός ήταν ζεστός!  

Παρακάτω αναφέρω μερικά στοιχεία για όσους ήρθαν τυχαία στο μπλόγκ μου και δε γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται.

Ο "Εργάτης του πεύκου"  Marchalina Hellenica δεν έιναι ασθένεια των πεύκων, όπως ακούω συχνά, αλλά πρόκειται περί ενός σπανίου  εντόμου που ζεί γύρω από το Αιγαίο Πέλαγος και μόνον! Δηλαδή υπάρχει στην Ελλάδα και την Τουρκία, πουθενά αλλού στον κόσμο.
Κανονικά θα έπρεπε να είχε χαρακτηρισθεί προστατευόμενο είδος. 

Από αυτό το έντομο βγαίνουν τα μελιτώματα που συλλέγουν οι μέλισσες και δημιουργούν το φημισμένο πευκόμελο. Οι μόνες χώρες που παράγουν πευκόμελο παγκοσμίως, είναι η Ελλάδα και η Τουρκία.
Κάποιοι  πολεμούν την Marchalina Hellenica με χημικά σκευάσματα, γιατί τους λερώνει το πεζοδρόμιο ... τουλάχιστον ξεκινήσαμε να σεβόμαστε τα δένδρα, κάτι είναι και αυτό.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Βαμβάκι - Gossypium Hirsutum - Cotton

Μονοετές φυτό. Καλλιεργείται περισσότερο σε Μακεδονία, Θράκη, Στερεά Ελλάδα και Θεσσαλία. Ανθίζει στα μέσα Ιουλίου και η ανθοφορία του μπορεί να φτάσει μέχρι το Σεπτέμβριο.  Η νεκταροέκκριση από τα εξωανθικά νεκτάρια αρχίζει μερικές ημέρες πριν ανθίσει το άνθος και σταματά όταν το άνθος αρχίζει να κοκκινίζει.
Είναι φυτό απαιτητικό σε νερό. Το μέλι του είναι σχετικά ανοιχτόχρωμο, με ουδέτερη γεύση  και κρυσταλλώνει γρήγορα.
Δίνει αρκετή γύρη και κρατά τα μελίσσια δυνατά για την μελιτωματοέκκριση του πεύκου.

Όταν προσβληθεί από αφίδες και θρίπες εκκρίνει μελιτώματα στα οποία αναπτύσσεται ο μύκητας της "καπνιάς". Οι μέλισσες τότε συλλέγουν τα μελιτώματα και απαλλάσσουν τα φυτά από το μύκητα.

Προσοχή στα ψεκάσματα. 

Μέλισσα μέσα σε άνθος βαμβακιού μαζεύει τη γύρη με το σώμα της
 
Το εσωτερικό του άνθους.  Όσο ακόμα είναι λευκό δίνει νέκταρ


Το άνθος έχει κοκκινίσει.  και έχει πάψει πλέον να δίνει νέκταρ

Καλλιέργεια βαμβακιού


Προσοχή στα ψεκάσματα.  Οι περισσότεροι αγρότες δυστυχώς δεν γνωρίζουν από νόμους,
και δεν δείχνουν καλή πρόθεση.  Ψεκάζουν όπως θέλουν, όποτε θέλουν, με ότι θέλουν.

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Μαρούβιο - Marrubium Peregrinum

 Κείμενο και εικόνες από

Το Marrubium peregrinum (σάρωμα,κανδήλι, σκυλόχορτο) είναι περιορισμένο στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, μαζί με ορισμένες περιοχές στην Τουρκία. Marrubium (που σημαίνει"πικρός χυμός") είναι ένα γένος 40 περίπου χνουδωτών φυτών, επτά εκ των οποίων εντοπίζονται και στην Ελλάδα.
Το Marrubium peregrinum, ξεχωρίζει έντονα απ΄ την υπόλοιπη βλάστηση με το ανοικτό λαμπερό πρασινο-γκρι χρώμα του, γι αυτό και του έχει δοθεί το όνομα ξένος/ ταξιδιώτης (peregrinum). Τα μικρά, άτονα, λευκά λουλούδια του, σχηματίζουν δακτυλίδια γύρω απ΄ τους μίσχους. Πρόκειται για μία πολυετή πόα που σχηματίζει μικρό θάμνο και βρίσκεται να φυτρώνει σε ηλιόλουστα πετρώδη λιβάδια. Είναι δύσκολο να το διακρίνει κανείς στη διάρκεια του χειμώνα, καθώς οι υπέργειοι βλαστοί του ξηρένονται και δεν απομένουν παρά ελάχιστα αφανή φύλλα στο έδαφος. Είναι βότανο γνωστό κυρίως για την αντιοξειδωτική του δράση. Αρκετή επισκεψιμότητα από τις μέλισσες δίνοντας νέκταρ όπως και όλα τα φυτά βέβαια της οικογένειας στην οποία ανήκει (Χειλανθή - Lamiaceae).






Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Θρούμπι

Θρούμπι στην Ανατολική Αττική.

Προσθήκη λεζάντας

Στην Αττική ανθίζει τον Απρίλιο.  Τα άνθη, τα φύλα και το μέλι του μυρίζουν κάτι μεταξύ ρίγανης και θυμαριού. Δυστυχώς οι πυρκαγιές και οι οικοπεδοποιήσεις συρρικνώνουν διαρκώς τον ζωτικό του χώρο.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Τσιντόνια



Η τσιντόνια είναι φυλλοβόλος θάμνος ο οποίος είναι πανέμορφος. Ανθίζει στα τέλη του χειμώνα ή αρχές άνοιξης . Ανθίζει σε γυμνά κλαδιά κάτι που κάνει την τσιντόνια να φαίνεται ακόμα και από απόσταση. Με το που τελειώνει η ανθοφορία του αρχίζει να βγάζειφύλλα. Τους θερμούς μήνες χρειάζεται κάθε 2 μέρες πότισμα και το φθινόπωρο καλό είναι να δίνουμε ένα λίπασμα ανθοφορίας. Κατάλληλο φυτό για κήπο λόγω του όγκου του. Υπάρχουν διάφοροι χρωματισμοί όπως κόκκινο, ροζ, άσπρο, δίχρωμα κ.α. Χρειάζεται ηλιόλουστα σημεία. Δίνει πολλή γύρη την εποχή που την χρειάζονται πολύ τα μελίσάκια.

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Πυξάρι (Buxus sempervires)

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι BUXUS sempervires (Βούξος ο αειθαλής). Ανήκει στην οικογένεια των Βουξιδών. Στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες Πυξάρι, Τσιμισίρι, Πυξός, Βάγια, Ζελενιά. Φύεται ιδιαίτερα στις περιοχές Πίνδο, Ζυγό, Όλυμπο, Πήλιο, Εύβοια, Μακεδονία.
Το Πυξάρι είναι ένας δενδρώδης θάμνος πολύχρονος, αυτοφυής, που φτάνει σε ύψος τα 5 με 6 μέτρα και ζει μέχρι 700 χρόνια.







Φυτρώνει σε ξερά και ασβεστώδη εδάφη σε υψόμετρο έως και 1600μ., μπορεί όμως να αναπτυχθεί και σε πολύ βαριά πηλώδη, αρκεί να αποστραγγίζονται.
Αναπτύσσεται σε όξινα, ουδέτερα, έως και πολύ αλκαλικά εδάφη, όχι όμως και σε αλατούχα.

Συναντάται στα δάση της δρυός και οξιάς.  Είναι είδος φωτόφυτο, αντέχει όμως αρκετά σε μερική σκίαση. Αντέχει σε θερμοκρασίες μέχρι και-23οC, αλλά αναπτύσσεται καλύτερα σε περιοχές με ήπιους χειμώνες.

Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό σε δυνατούς ανέμους.
 Έχει πολύ γερό ξύλο, γυαλιστερό και λείο, φλοιό σε γκρίζο χρώμα, φύλλα αντίθετα, μικρά, ωοειδή γυαλιστερά δερματώδη και ολοπράσινα όλο το χρόνο.
 Το μέσο νεύρο είναι βυθισμένο στην πάνω επιφάνεια και ασπριδερό.
Βγάζει μικρά πρασινωπά άνθη κατά θυσάνους.
Κάθε ένας από αυτούς φέρει ένα θηλυκό στο μέσον πολλών αρσενικών.
Τα αρσενικά φέρουν 4 στήμονες και υποτυπώδη ύπερο. Τα θηλυκά τρίχωρο αυγοθήκη με τρεις στύλους.
 Οι καρποί του έχουν χαρακτηριστικό σχήμα κάψα τριμερής με δύο σπέρματα σε κάθε τμήμα.
Είναι φυτό που χρησιμοποιούν συχνά για φράκτες ή ειδικά ως χαμηλό διαχωριστικό σε βοτανόκηπους. Αναπτύσσεται αργά. Το ξύλο του είναι κίτρινο, συμπαγές, σκληρό, αρραγές και άριστο για ξυλογραφία.

Το φυτό ανθίζει Μάρτιο με Απρίλιο σε φυτά που δεν κλαδεύονται. Είναι άριστο μελισσοκομικό φυτό.
Το πυξάρι δίνει γύρη κίτρινη προς πορτοκαλί και μέλι το οποίο θα είχε πολύ ενδιαφέρον εάν μπορούσε να συγκομιστεί.
 
Για περισσότερες πληροφορίες κοιτάξτε εδώ