Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Θρούμπι

Θρούμπι στην Ανατολική Αττική.

Προσθήκη λεζάντας

Στην Αττική ανθίζει τον Απρίλιο.  Τα άνθη, τα φύλα και το μέλι του μυρίζουν κάτι μεταξύ ρίγανης και θυμαριού. Δυστυχώς οι πυρκαγιές και οι οικοπεδοποιήσεις συρρικνώνουν διαρκώς τον ζωτικό του χώρο.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Τσιντόνια



Η τσιντόνια είναι φυλλοβόλος θάμνος ο οποίος είναι πανέμορφος. Ανθίζει στα τέλη του χειμώνα ή αρχές άνοιξης . Ανθίζει σε γυμνά κλαδιά κάτι που κάνει την τσιντόνια να φαίνεται ακόμα και από απόσταση. Με το που τελειώνει η ανθοφορία του αρχίζει να βγάζειφύλλα. Τους θερμούς μήνες χρειάζεται κάθε 2 μέρες πότισμα και το φθινόπωρο καλό είναι να δίνουμε ένα λίπασμα ανθοφορίας. Κατάλληλο φυτό για κήπο λόγω του όγκου του. Υπάρχουν διάφοροι χρωματισμοί όπως κόκκινο, ροζ, άσπρο, δίχρωμα κ.α. Χρειάζεται ηλιόλουστα σημεία. Δίνει πολλή γύρη την εποχή που την χρειάζονται πολύ τα μελίσάκια.

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Πυξάρι (Buxus sempervires)

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι BUXUS sempervires (Βούξος ο αειθαλής). Ανήκει στην οικογένεια των Βουξιδών. Στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες Πυξάρι, Τσιμισίρι, Πυξός, Βάγια, Ζελενιά. Φύεται ιδιαίτερα στις περιοχές Πίνδο, Ζυγό, Όλυμπο, Πήλιο, Εύβοια, Μακεδονία.
Το Πυξάρι είναι ένας δενδρώδης θάμνος πολύχρονος, αυτοφυής, που φτάνει σε ύψος τα 5 με 6 μέτρα και ζει μέχρι 700 χρόνια.







Φυτρώνει σε ξερά και ασβεστώδη εδάφη σε υψόμετρο έως και 1600μ., μπορεί όμως να αναπτυχθεί και σε πολύ βαριά πηλώδη, αρκεί να αποστραγγίζονται.
Αναπτύσσεται σε όξινα, ουδέτερα, έως και πολύ αλκαλικά εδάφη, όχι όμως και σε αλατούχα.

Συναντάται στα δάση της δρυός και οξιάς.  Είναι είδος φωτόφυτο, αντέχει όμως αρκετά σε μερική σκίαση. Αντέχει σε θερμοκρασίες μέχρι και-23οC, αλλά αναπτύσσεται καλύτερα σε περιοχές με ήπιους χειμώνες.

Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό σε δυνατούς ανέμους.
 Έχει πολύ γερό ξύλο, γυαλιστερό και λείο, φλοιό σε γκρίζο χρώμα, φύλλα αντίθετα, μικρά, ωοειδή γυαλιστερά δερματώδη και ολοπράσινα όλο το χρόνο.
 Το μέσο νεύρο είναι βυθισμένο στην πάνω επιφάνεια και ασπριδερό.
Βγάζει μικρά πρασινωπά άνθη κατά θυσάνους.
Κάθε ένας από αυτούς φέρει ένα θηλυκό στο μέσον πολλών αρσενικών.
Τα αρσενικά φέρουν 4 στήμονες και υποτυπώδη ύπερο. Τα θηλυκά τρίχωρο αυγοθήκη με τρεις στύλους.
 Οι καρποί του έχουν χαρακτηριστικό σχήμα κάψα τριμερής με δύο σπέρματα σε κάθε τμήμα.
Είναι φυτό που χρησιμοποιούν συχνά για φράκτες ή ειδικά ως χαμηλό διαχωριστικό σε βοτανόκηπους. Αναπτύσσεται αργά. Το ξύλο του είναι κίτρινο, συμπαγές, σκληρό, αρραγές και άριστο για ξυλογραφία.

Το φυτό ανθίζει Μάρτιο με Απρίλιο σε φυτά που δεν κλαδεύονται. Είναι άριστο μελισσοκομικό φυτό.
Το πυξάρι δίνει γύρη κίτρινη προς πορτοκαλί και μέλι το οποίο θα είχε πολύ ενδιαφέρον εάν μπορούσε να συγκομιστεί.
 
Για περισσότερες πληροφορίες κοιτάξτε εδώ

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Γαλαζούλα (Erygnium)

 Το γένος Erygnium έχει πάνω από διακόσια είδη στις εύκρατες και στις θερμές περιοχές, συμπεριλαμβανομένων μονοετών, διετών ή και μακρόβιων πολυετών φυτών.

Τα κυριότερα είδη του που βρίσκονται στη χώρα μας είναι τα εξής επτά: 
1.Ερύγγιο το παράλιο (Erygnium maritimum). 
2. Ερύγγιο το αλπικό (Eryngium alpinum). Τα αγκάθια του είναι μόλις αισθητά και καλλιεργείται στους κήπους ως καλλωπιστικό. 
3. Ερύγγιο το πεδινό (Eryngium campestis). Είναι γνωστό και ως αγκαθιά, μοσχάγκαθο, της αγάπης το βοτάνι, ηρύγγιον το πεδινό, μοσκαγκαθιά, παπαδίτσα, σκανθοχόρτι, σταυραγκάθι, φειδάγκαθο. 


Αποτελούσε τη βάση των αφροδισιακών παρασκευασμάτων στην αρχαία Κόρινθο. Όταν ο βλαστός αποξηραίνεται, ο άνεμος ξεριζώνει εύκολα το φυτό και το κυλά στο χώμα, εξ ου και το γαλλικό του όνομα ‘’κυλιόμενο αγκάθι’’. 
4. Ερύγγιο το αγαβόφυλλο (Eryngium agavifolium), 
5. Ερύγγιο το αμέθυστο (Eryngium amethystinum). 
6. Ερύγγιο το τριμερές (Eryngium tripartitum). 
7. Ερύγγιο το κρητικό(Eryngium creticum) γνωστό και με το όνομα Σφαλάγκαθο ή  Μοσχάγκαθο ή Γαλαζούλα ή Γαλαζάγκαθο.

 
Το κρητικό Ερύγγιο, προέρχονται από τη νοτιοανατολική Ευρώπη, Δυτική Ασία και την Αίγυπτο. Συναντάται στα Βαλκάνια και το Αιγαίο. Μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 0,6 μ. και πλάτος μέχρι λίγα μέτρα. Το καλύτερο ενδιαίτημά του είναι άγονες και  βραχώδεις περιοχές, συνήθως σε ξηρά εδάφη. 

Τα φύλλα του είναι δερματώδη, αρκετά λεπτότερα από άλλα ερύγγια. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν και αρσενικά και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες, μύγες και σκαθάρια. 


Το γαλάζιο αγκάθι ή γαλαζούλα δίνει ωραίο σε γεύση νέκταρ και γύρη αλλά και διάφανο μέλι. 
Την ίδια χρονιά που φυτεύτηκε θα ανθίσει αφειδώς. Τα λουλούδια του φέρονται πάνω σε ένα πολύ πυκνό κουβάρι βλαστών. Οι κρητικοί το μαζεύουν για τους τρυφερούς βλαστούς του μαζί με άλλα χόρτα και τα λαχανεύουν. Επίσης, μπορεί να φυτευτεί και στον κήπο μας, αλλά απαιτεί καλά στραγγιζόμενο χώμα και ηλιόλουστη θέση. Προτιμά ένα ελαφρύ αμμώδες έδαφος, αλλά ανέχεται τους περισσότερους τύπους εδάφους, συμπεριλαμβανομένων και των φτωχών σε ασβέστιο χαλίκια.
Envi Fr.
Αναδημοσίευση από  "ΜΕΛΙ "ΛΗΘΑΙΟΝ"

Αγράμπελη

Αγράμπελη (Κληματίδα ή Ζεμπελίνα)
Αναρριχητικό φυτό,  αναπτύσσεται σε θαμνώδεις περιοχές και στους φράχτες των χωραφιών και κατακαλύπτει με το φύλλωμα της ολόκληρο τον παρακείμενο θάμνο ή τον φράχτη.
Ανθίζει τον Ιούλιο, δίνει νέκταρ τις μεσημεριανές ώρες.



Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Βραχυχίτωνας (Brachychiton)

Ευχαριστώ τον Δημήτρη που στα σχόλια με πληροφόρησε για αυτό το μέχρι τώρα άγνωστο σε εμένα δένδρο.

Ο Βραχυχίτωνας δίνει νέκταρ (ενδεχομένως και γύρη) περίπου στα μέσα του Μαΐου. Αυτή την εποχή  παρατηρείται κάποιο κενό ανθοφορίας και ο Βραχυχίτωνας είναι σωτήριος για τα μελίσσια μας.


Καλλωπιστικό δένδρο που φυτεύεται στις άκρες των δρόμων.
Κατάγεται από την Αυστραλία και αναπτύσσεται γρήγορα.


Τα άνθη του όπως φαίνονται από κάτω





Εσωτερική εμφάνιση καρπών

Εξωτερική εμφάνιση καρπών